Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014



ANCIENT ARGILOS - NEW KERDILLIA SERRES

The ancient Greek city of Argilos was a flourishing port during the 5th century BC. There, archaeologists have discovered a rare portico, which once housed shops bordering a public square. The excavation has yielded some surprising clues about the site, which is the oldest known example of this type of structure found thus far.

Η αρχαία ελληνική πόλη Argilos ήταν ένας λιμένας άνθησης κατά τη διάρκεια του 5ος αιώνα Π.Χ. Εκεί, οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει μια σπάνια σκεπαστή είσοδο πρόσοψης, η οποία μιά φορά στεγασμένα καταστήματα που οριοθετούν ένα δημόσιο τετράγωνο. Η ανασκαφή έχει παραγάγει μερικές εκπληκτικές ενδείξεις για την περιοχή, η οποία είναι το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα αυτού του τύπου δομής που βρίσκεται ως εδώ.



Located on the edge of the Aegean Sea, the ancient city of Argilos was the first Greek colony established in this area around the great Strymon River. At its peak in the 5th century BC, Argilos was one of the richest cities in the region.

Τοποθετημένη στην άκρη του Αιγαίου πελάγους, λίγο έξω από τα Μαρτυρικά Κερδύλλια Σερρών, η αρχαία πόλη Άργιλος ήταν η πρώτη ελληνική αποικία που καθιερώθηκε σε αυτήν την περιοχή γύρω από τον μεγάλο ποταμό Στρυμόνα. Στην αιχμή του στο 5ο αιώνα Π.Χ., η Άργιλος ήταν μια από τις πλουσιότερες πόλεις στην περιοχή. 

Traces of the inhabitants' entrepreneurship

Archaelogical digs in 2013 unearthed a roughly 40-metre length of the portico. The open area once contained seven rooms, five of which have been excavated, each measuring 5 metres wide and 7.5 metres deep, with a 2.5-metre high back wall.

Since Argilos was prosperous, it is plausible that the portico was commissioned and built by the city. If this were the case, an architect would have overseen the construction and architectural integrity of the structure; there would have been no differences in the size of the stones used, and all the rooms would have been identical.

However, examination of the remains indicates just the contrary.

 Ο σκοπός της ίδρυσής της ήταν ο έλεγχος της εισόδου της κοιλάδας του Στρυμόνα, της πλούσιας σε αγροτικά προϊόντα, σε ξυλεία και σε μεταλλεύματα ενδοχώρας καθώς και του πλούσιου σε μεταλλεύματα όρους Δυσώρου. Για την περιοχή αυτή έδειξαν αργότερα ενδιαφέρον οι Θάσιοι, με την ίδρυση της Ηιόνας στα παράλια του Στρυμονικού κόλπου, οι Πέρσες στην έστω βραχύχρονη παραμονή τους στην περιοχή και φυσικά οι Αθηναίοι, μετά την κατάλυση του κράτους των Θασίων. Ωστόσο η Αθήνα μόλις στα 437 π.X. κατόρθωσε να εισχωρήσει στην περιοχή ιδρύοντας την Αμφίπολη στην ομώνυμη θέση, καθώς προηγουμένως είχε ηττηθεί κατά κράτος σε αιματηρούς αγώνες με τα θρακικά φύλα της περιοχής. 

Αρχικά οι κάτοικοι της Αργίλου ­ έχοντας το μονοπώλιο του ελέγχου της κοιλάδας του Στρυμόνα - χαιρέτισαν το γεγονός της ίδρυσης της Αμφίπολης. Το κλίμα βέβαια αναστράφηκε μόλις οι τελευταίοι αντιλήφθηκαν ότι η Αμφίπολη εξελισσόταν σε μεγάλο κέντρο της περιοχής με διαθέσεις απόλυτης κυριαρχίας, πολλώ μάλλον που ο έλεγχος ήταν απόλυτος και στους θαλάσσιους δρόμους του Βορρά, τόσο στο Αιγαίο όσο και στον δρόμο για τον πλούσιο Εύξεινο Πόντο.
Κι έτσι, ενώ στα χρόνια που δεν υπήρχε η Αμφίπολη η Αργιλος ήταν μια πόλη οικονομικά εύρωστη, μετέπειτα σταδιακά τίθεται στο περιθώριο μέχρις ότου στα τέλη του 3ου αιώνα π.X. ερημώνεται. Στο τελευταίο συνηγόρησε και η κατάληψη της πόλης από τον Φίλιππο B' (357 π.X.) στο πλαίσιο εκστρατείας του στη Μακεδονία και στη Θράκη. H Αργιλος μετά από αυτήν την κατάληψη και καταστροφή δεν συνέρχεται και δεν ανοικοδομείται. H ακρόπολη είναι το μόνο τμήμα της πόλης που επανακατοικείται. Εδώ ακριβώς είναι και το σημείο όπου βρέθηκαν αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της ελληνιστικής εποχής καθώς και ανασκάφηκε ένα από τα σπουδαιότερα κτίσματα της πόλης. 

 "The construction techniques and the stones used are different for one room to another, hinting that several masons were used for each room," Perreault said. "This indicates that the shop owners themselves were probably responsible for building the rooms, that 'private enterprise' and not the city was the source of this stoa."

A prosperous city falls into oblivion

In the Iron Age, northern Greece was an Eldorado. The valley of the Strymon River, whose mouth is located less than three kilometres from Argilos, overflowed with gold and silver mines.

With its ports and nearby mines, Argilos was a strategic location for trade in precious metals.



 Οι Μακεδόνες καταλαμβάνοντας την περιοχή μοίρασαν τη γη στους εταίρους του βασιλιά. Ενας από αυτούς, ο οποίος πήρε στην κατοχή του τη γη της Αργίλου, έκτισε το ενδιαίτημά του στην κορυφή του λόφου. Από τη θέση αυτή είχε οπτικό έλεγχο όλου του Στρυμονικού κόλπου και ορατότητα από τη Θάσο μέχρι το Αγιο Ορος και τις ακτές της Χαλκιδικής. Το ίδιο το κτίσμα ήταν εντυπωσιακό: τετράγωνο, με πλευρά 14 μ., χοντρούς τοίχους και δύο ορόφους. Στον όροφο κατοικούσε ο κύριος του οικήματος, στο ισόγειο υπήρχε μια πλήρης βιοτεχνική εγκατάσταση, ένα λιοτριβιό. Το κτίσμα είχε, για λόγους ασφαλείας, στενή πόρτα για να προστατεύεται τόσο ο κύριος του οικοδομήματος όσο και ο θησαυρός του ισογείου που ήταν το λάδι του οικισμού. Το οίκημα ήταν οργανωμένο κατά τα πρότυπα της ελληνικής κατοικίας: υπαίθρια αυλή στο κέντρο και γύρω γύρω δωμάτια. Μια σκάλα, εξ ολοκλήρου λίθινη, οδηγούσε στον όροφο. Στη δεξιά πλευρά του σπιτιού βρέθηκε ολόκληρη η εγκατάσταση του λιοτριβιού. Σώζεται μάλιστα στη θέση του το τροπείο όπου αλεθόταν ο καρπός ενώ στην αυλή βρέθηκαν δύο λίθινες μυλόπετρες. Σημειωτέον ότι το λιοτριβιό της Αργίλου είναι άψογα διατηρημένο. Το δε τροπείο είναι το παλαιότερο που μέχρι στιγμής έχει αναδείξει η αρχαιολογική σκαπάνη.







Along the scenic coast of the northern Aegean Sea, archaeologists have uncovered a Greek portico, which, 2,500 years ago, would have been a bustling public space, something like an ancient strip mall.

The seaside portico, or stoa, stretches 130 feet (40 meters) across with seven rooms inside, each bearing the distinct architectural touches of their ancient shop owners, the site's excavators say. Strewn about the ruins, archaeologists found coins, vases and other artifacts that hold clues to when and how people lived in the archaic city.


 The remains of the portico were discovered during this past summer's field season, at the edge of the city's former commercial district, about 160 feet (50 m) from the ancient port, the researchers say. The archaeologists  partially dug up five of the portico's storerooms, finding curious differences in each space that suggest the building was not a city-sponsored project with one architect in charge.

 In 357 B.C., Phillip II of Macedon (the father of Alexander the Great) conquered Amphipolis, and ordered the residents of Argilos to move to Amphipolis to change the demographics in favor of Macedonians. That was the death knell for Argilos.



 Το ενδιαφέρον όμως δεν περιορίζεται μόνο στο οικοδόμημα αυτό. Στον νότιο τομέα της πόλης, που εκτείνεται από την παραλία ως τα ριζά του λόφου της ακρόπολης, έχουν ανασκαφεί δημόσια αλλά και ιδιωτικά κτίσματα. Επίσης έχουν αποκαλυφθεί τμήματα πλακόστρωτων δρόμων που οδηγούν από την περιοχή του λιμανιού ως την ακρόπολη. Ενας από αυτούς, πλάτους περίπου 5 μέτρων, διασχίζει τον νότιο τομέα, ενώ άλλος, μικρότερος, ελίσσεται μέσα στον οικισμό. Στην παρειά του μεγάλου δρόμου και με ανοίγματα σε αυτόν έχουν ανασκαφεί τέσσερα οικήματα (ιδιωτικά σπίτια και δημόσια οικοδομήματα). H χρονολόγησή τους εκτείνεται από το τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα π.X. μέχρι το έτος 357 π.X. Σ' αυτά παρατηρούνται οικοδομικές φάσεις, που συνδέονται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως το πέρασμα της στρατιάς του Ξέρξη, τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου και η σαρωτική εκστρατεία του Φιλίππου B'. Τέλος, στην περιοχή του λιμανιού η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε σπίτια του 7ου αιώνα π.X., εποχή της πρώτης εγκατάστασης των ελλήνων αποίκων στον χώρο.









Argilos : Superbe campagne de fouille


Grâce à une équipe dynamique, composée de près de 50 étudiants encadrés par des archéologues professionnels et avec le concours d’ouvriers énergiques, la campagne de cette année nous a permis de dégager des structures extrêmement intéressantes pour notre connaissance du développement urbain d’Argilos et de ses activités économiques.
Parmi ces découvertes, notons celle d’une grande stoa contenant au moins six magasins. La stoa est dans un état de conservation remarquable, et cinq de ces magasins ont pu être partiellement fouillés cette année. Tout indique que son état ancien doit dater du VIe siècle avant notre ère.

       ........................................ 

  Mission archéologique d’Argilos
































 L'ancienne cité d'Argilos est perchée sur la colline Palaiokasteo, dans le nord de la Grèce, quelque 100 km à l'ouest de la mer Égée. À cet endroit, le professeur du Centre d'études classiques Jacques Y. Perreault dirige une mission exclusive de fouilles archéologiques en collaboration avec la 18th Euphorate of Prehistoric and Classical Antiquities, qui dépend du ministère de la Culture et du Sport de la Grèce.Les fouilles menées à Argilos affineront à terme la compréhension des structures urbaines et du développement des colonies grecques qui ont essaimé aux 6e et 7e siècles avant notre ère. Jadis l'une des villes les plus prospères de la région, Argilos se distingue aujourd'hui, entre autres, par la qualité de ses vestiges. Fait à noter, les 1res fouilles d'envergure à cet endroit n'ont commencé qu'en 1992, soit un peu plus de 100 ans après que des recherches basées sur les textes d'Hérodote eussent révélé son potentiel.
Découvertes majeures
Récemment, la mission archéologique d'Argilos a fait l'objet d'une couverture médiatique importante en mettant au jour près de 40 mètres d'un portique vieux de 2700 ans. Les découvertes, toujours fragmentaires à ce jour, confirment cependant la qualité du site, qui s'explique par des facteurs historiques et politiques précis. Ainsi, après avoir longtemps profité du commerce des métaux, Argilos a été complètement délaissée au profit d'une ville voisine à compter du 4e siècle, figeant la cité dans le temps. 


Το ενδιαφέρον όμως δεν περιορίζεται μόνο στο οικοδόμημα αυτό. Στον νότιο τομέα της πόλης, που εκτείνεται από την παραλία ως τα ριζά του λόφου της ακρόπολης, έχουν ανασκαφεί δημόσια αλλά και ιδιωτικά κτίσματα. Επίσης έχουν αποκαλυφθεί τμήματα πλακόστρωτων δρόμων που οδηγούν από την περιοχή του λιμανιού ως την ακρόπολη. Ενας από αυτούς, πλάτους περίπου 5 μέτρων, διασχίζει τον νότιο τομέα, ενώ άλλος, μικρότερος, ελίσσεται μέσα στον οικισμό. Στην παρειά του μεγάλου δρόμου και με ανοίγματα σε αυτόν έχουν ανασκαφεί τέσσερα οικήματα (ιδιωτικά σπίτια και δημόσια οικοδομήματα). H χρονολόγησή τους εκτείνεται από το τελευταίο τέταρτο του 6ου αιώνα π.X. μέχρι το έτος 357 π.X. Σ' αυτά παρατηρούνται οικοδομικές φάσεις, που συνδέονται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως το πέρασμα της στρατιάς του Ξέρξη, τα γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου και η σαρωτική εκστρατεία του Φιλίππου B'. Τέλος, στην περιοχή του λιμανιού η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε σπίτια του 7ου αιώνα π.X., εποχή της πρώτης εγκατάστασης των ελλήνων αποίκων στον χώρο.
Οι άποικοι και οι ντόπιοι
H ανασκαφή των κτισμάτων του νότιου τομέα βοηθά στην κατανόηση του τρόπου που κτιζόταν μια ελληνική πόλη στον θρακικό χώρο. Πώς οι άποικοι συνυπήρχαν με τον ντόπιο πληθυσμό για περίπου 100 χρόνια και στη συνέχεια τον αφομοίωσαν πλήρως με αποτέλεσμα τα μεταγενέστερα χρόνια να γίνεται λόγος για καθαρά ελληνική πόλη σε περιοχή που έχει εξ ολοκλήρου εξελληνιστεί. Και ακόμη, πώς δημιουργείται ο οικιστικός ιστός μιας νησιωτικής αποικίας, που μεταφέρει στον νέο τόπο την αρχιτεκτονική των σπιτιών της και την οργάνωση του χώρου κατά τα πρότυπα της μητρόπολης, καθώς τα σπίτια της Αργίλου ανακαλούν οικήματα του αιγαιοπελαγίτικου τόπου και οι δρόμοι θυμίζουν σοκάκια νησιών. Αξιοθαύμαστη είναι και η οργάνωση της αποχέτευσης των ομβρίων υδάτων που φέρει αγωγούς οι οποίοι διασχίζουν τα οικήματα και ανοίγονται στους δρόμους.
Η εγκατάλειψη - και όχι καταστροφή - των κτισμάτων και το γεγονός ότι αυτά μπαζώθηκαν από χώματα που κύλησαν από την πλαγιά του λόφου βοήθησαν στο να διατηρηθούν οι τοίχοι τους σε ύψος που πολλές φορές ξεπερνά και τα 4 μέτρα και παράλληλα να διασωθούν σημαντικά στοιχεία που αποκαλύπτουν τον τρόπο κατασκευής των εσωτερικών χώρων τους (πατώματα, διακόσμηση στέγης κτλ.).
Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από όλα αυτά. H ανασκαφή της Αργίλου είναι μια συστηματική ανασκαφική έρευνα, στο πλαίσιο κοινού ελληνοκαναδικού προγράμματος που ξεκίνησε το 1992 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αποσκοπεί στη διερεύνηση της αποίκησης του Βόρειου Αιγαίου και του τρόπου εγκατάστασης και στη συνέχεια προώθησης του ελληνικού στοιχείου τόσο στην παραλιακή ζώνη όσο και στη θρακική ενδοχώρα. Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα είναι απόλυτα ικανοποιητικά και δείχνουν τον τρόπο οργάνωσης της πόλης, τις σχέσεις της κατ' αρχήν με το ντόπιο πληθυσμό αλλά και με τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο, από την Ανατολική και νησιωτική Ελλάδα μέχρι την Κόρινθο και φυσικά την Αττική.



O ρυθμός της έρευνας είναι σχετικά αργός τόσο για να εξασφαλίζονται τα ανασκαφικά δεδομένα όσο και γιατί η ίδια η ανασκαφή έχει και διδακτικό χαρακτήρα αφού εκπαιδεύει φοιτητές καναδικών, αμερικανικών και ευρωπαϊκών πανεπιστημίων αλλά και έλληνες πτυχιούχους αρχαιολόγους. Πέραν όμως του διδακτικού χαρακτήρα, σκοπός είναι η τελική διαμόρφωση του χώρου ώστε να αποδοθεί στους επισκέπτες. H διέλευση της Εγνατίας σε μικρή απόσταση από την αρχαία πόλη δίνει την ευκαιρία αξιοποίησης του αρχαιολογικού χώρου. H δε αξιοποίηση του αρχαιολογικού χώρου και η σύνδεσή του με τον νέο οδικό άξονα είναι επιβεβλημένη.


Αλήθεια όμως, ποια είναι η αρωγή του υπουργείου Πολιτισμού στις συστηματικές ανασκαφές που γίνονται στην περιοχή; Ποιες είναι οι ενέργειες που έχει κάνει για την προώθηση του αιτήματος της σύνδεσης του χώρου με την Εγνατία οδό; Και, τέλος, γιατί  στην ιστοσελίδα του υπουργείου   δεν αφιερώνει ούτε μία γραμμή για τον τόσο σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο; Ελπίζουμε το ΥΠΠΟ και ο  να έχουν τουλάχιστον γνώση έστω του χώρου και του έργου που επιτελείται εκεί...


  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ  ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗ
"Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΥΛΛΙΩΝ"

1.1 AΡΓΙΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΑ- ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ- ΣΗΜΕΡΑ
Σέ ἀπόσταση ἀναπνοῆς, περίπου δυόμισυ χιλιόμετρα ἀπό τό χωριό Νέα Κερδύλλια καί τέσσερα ἀπό τό Στρυμόνα, ἀκριβῶς πάνω στήν παλιά ἐθνική ὁδό Καβάλας-Θεσσαλονίκης καί τρέχοντας πρός τήν Ἀσπροβάλτα, βλέπει κανείς τά ἀποτελέσματα τῶν ἀνασκαφικῶν ἐργασιῶν, πού ἔγιναν καί γίνονται ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια καί ἐπί πολλές περιόδους, ἀπό τήν Ἐφορεία Ἀρχαιοτήτων Καβάλας μέ τή συνεργασία τοῦ Καναδικοῦ Ἀρχαιολογικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν (Πανεπιστήμιο τοῦ Μόντρεαλ,) μέ ἐπικεφαλῆς τον ἀρχαιολόγο JACQUES PERREAULT- Ζάκ Περρώ).
Ἐδῶ βρίσκονταν ἡ ἀρχαία πόλη Ἄργιλος. ‘H περιοχή αὐτή, στήν ὁποία ἐκτείνονταν ἡ πόλη, λέγεται, ἀπό παλιά μέχρι τώρα, ἀπό τούς κατοίκους τῶν Κερδυλλίων, Παλιόκαστρο . Ἤξεραν οἱ παλαιοί, ἀπό τό κάστρο πού ἔβλεπαν- λίγο ψηλότερα ἀπό τό δρόμο- ὅτι ἐδῶ κάποτε κατοικοῦσε κόσμος. Ποιός ὅμως κόσμος; Χρειάστηκαν πάνω ἀπό δυόμισυ χιλιάδες χρόνια γιά ν’ ἀποκαλυφθοῦν αὐτά πού βλέπουμε σήμερα καί νά μάθουμε γιά τήν ἱστορία τῆς «πόλης», τούς ἀνθρώπους της, τίς πιθανές σχέσεις τους μέ τούς μετέπειτα κατοίκους, καί, γιατί ὄχι, τίς σχέσεις τους μέ τούς σημερινούς 
Κερδυλλιῶτες. Αὐτό εἶναι τό ὡραῖο τῆς ἱστορίας: ἡ ἔκπληξη. Ξαφνικά ἀλλάζουν οἱ προϋποθέσεις, ἀλλάζει ἡ ὀπτική γωνία μέ τήν ὁποία βλέπεις τήν ἱστορία, ἀκόμη καί τόν ἑαυτό σου. Ἀνιστόρητοι συνήθως οἱ νεοέλληνες, ἀδιαφοροῦμε ποῦ πατοῦμε, ποῦ καθόμαστε, τί ὑπάρχει κάτω ἀπ’ τά σπίτια μας, τί φωνές βγαίνουν ἀπό τά ἔγκατα τῆς γῆς μας.
Βαρύκοοι καί ἀδιάφοροι, ξαφνικά τρίβουμε τά μάτια μέ ἔκπληξη καί ἀναρωτιώμαστε περί τίνος πρόκειται. Δέ ρωτοῦμε ὅμως τούς εἰδικούς· πολλές φορές μάλιστα τούς οἰκτίρουμε: «Τρελάθκαν κατ᾽ ἀρχιουλόγ᾽, ὅλ᾽ μέρα μέσ᾽ τούν ἥλιου σκάβουν, σκάβουν κι μαζεύουν κάτ᾽ πιτροῦδις»!. Σπάνιοι οἱ τύποι πού μέ ἐνδιαφέρον πλησιάζουν τούς ἀρχαιολόγους-καλή ὥρα- ζητώντας νά μάθουν. Ἐκεῖνο ὅμως πού κυνηγοῦν-κυριολεκτικά σά ζαγάρια- εἶναι ἡ διαφαινόμενη ἀποζημίωση ἀπό την Ἀρχαιολογική Ὑπηρεσία γιά τά «ἔργα» πού γίνονται στό χωράφι τους. Παντοῦ τά ἴδια, τό ἴδιο κι ἐδῶ.

‘H Ἄργιλος λοιπόν. Ἄς ξεκινήσουμε τήν ἱστορία της, ὄχι βέβαια στή γλώσσα τῶν ἀρχαιολόγων, μά ἔτσι ἁπλᾶ, σάν παραμύθι.
‘H περιοχή τῆς Ἀργίλου βρίσκονταν στή Θράκη καί στήν περιοχή τῆς ἀρχαίας καί σημερινῆς Βισαλτίας. Περί αὐτοῦ δέν ὑπάρχει καμία ἀμφισβήτηση, ὅπως θά μποροῦσε νά γίνει γιά τά ἀρχαῖα Βρασνά. Ἦταν ἡ μοναδική διέξοδος τῆς Βισαλτίας καί τῆς ὅλης ἐνδοχώρας πρός τή θάλασσα, τό Στρυμονικό κόλπο, ὅπως εἶναι
 
καί σήμερα.
Τό γεγονός αὐτό δηλώνει καί τή μεγάλη σημασία τῆς πόλης κατά τούς χρόνους ἐκείνους. Θά λέγαμε ἦταν τό ἐπίνειο τοῦ μεγάλου χερσαίου τόπου πού ἀρχίζει ἀπό τίς ἐκβολές τοῦ Στρυμόνα καί μετά τό στένωμα τῆς Ἀμφίπολης, ἀνοίγεται πλέον πρός τή Βισαλτία, τή Φυλλίδα,τήν Ὁδομαντική, τή Σίρι κι ἀκόμη περισσότερο μέχρι τό βάθος τῆς Πρασιάδας λίμνης καί τήν Κρηστωνία. Ὡς μοναδική διέξοδος καί μοναδικό «λιμάνι» συγκέντωνε τήν πολλαπλῆ δραστηριότητα ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἐσωτερικοῦ χώρου. Γι αὐτό καί ὁ τόπος ἦταν περίβλεπτος. Ἔτσι δέν μποροῦσε παρά νά ἀποτελέσει τόπο στόν ὁποῖο συγκεντρώνονταν τά βλέμματα πολλῶν ἰσχυρῶν καί μεγάλων δυνάμεων τοῦ Νότου. Ὅταν ἡ Νότια Ἑλλάδα ἔσπευδε νά γεμίσει τά παράλια τῆς Μεσογείου μέ τίς γνωστές καί ἔνδοξες ἀποικίες, ἡ περιοχή ἑκατέρωθεν τῶν ἐκβολῶν τοῦ Στρυμόνα δέν ἦταν δυνατόν νά ἀποφύγει τήν ἐγκατοίκηση-ἐγκατάσταση τῶν «Νοτίων». Εἰρηνικά συνήθως, διότι οἱ τόποι αὐτοί οὐδέποτε ὑπῆρξαν «βαρβαρικοί», γι αὐτό καί ἡ συνέργεια μέ τούς «ἐπήλυδες» ὑπῆρξε ἀγαστή καί ἡ συνεργασία ἀποδοτική γιά ὅλους.
665 π.Χ. Οἱ Κυκλάδες βρίσκονται ἀκόμη σέ ἀκμή. Ὁ κυκλαδικός πολιτισμός μέ τίς κάθε λογῆς δραστηριότητές του δέν ἔχει σβήσει. Ἦταν μιά ποντοπόρα δύναμη πού διέσχιζε τό Αἰγαῖο πέλαγος γιά νά μεταφέρει σ᾽ ὅλο τόν κόσμο τά περίφημα προϊόντα της: ἀγγεῖα, λάδι καί ἄλλα ἐμπορεύματα, προϊόντα τέχνης, λεπτά κοσμήματα καί κάθε μορφῆς βιοτεχνικά κατασκευάσματα. Τό ἐμπόριο αὐξάνει τόν πλοῦτο τους .Ὁ πολιτισμός τους τούς διακρίνει καί τούς καθιστᾶ ἀγαπητούς. ‘H αἰσιοδοξία τούς δίνει τήν «τόλμαν» νά ἱδρύουν στά Θρακοελληνικά παράλια πόλεις-ἀποικίες, σταθμούς διαμετακομιστικοῦ ἐμπορίου καί, σιγά- σιγά, πολίσματα τῶν νέων αὐτῶν ἀποικιῶν, ἀποικίες τῶν ἀποικιῶν.

Τό νησί Ἄνδρος εἶναι τό κυκλαδίτικο νησί πού τόλμησε καί ἵδρυσε τήν ἀρχαιότερη ἑλληνική ἀποικία, τό πρῶτο ἄνοιγμα στά παράλια τῆς τότε Θράκης· τῆς Θράκης πού ἄρχιζε ἀπό τόν Πηνειό καί κατέληγε στόν Εὔξεινο Πόντο, τή Μαύρη Θάλασσα.
Πρώτη ἀποικία ἑλληνική τῶν νοτίων Ἑλλήνων,τῶν Ἀνδρίων- σέ χερσαῖο θρακικό ἔδαφος- ὑπῆρξε λοιπόν ἡ Ἄργιλος. Φυσικά ἡ Ἄργιλος δέν ἦταν τόπος ἄοικος, ἀκατοίκητος καί πολίσθηκε, κατοικήθηκε, ἐξ ἀρχῆς ἀπ’ τούς Ἀνδρίους. Τά εὑρήματά της δείχνουν πώς κατοικεῖτο πολύ πρίν ἀπό τό 665 π.Χ. Καί κατοικεῖτο ἀπό τούς ντόπιους Θράκες-Βισάλτες. Οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἀνέπτυξαν ἀρκετά τόν πολιτισμό τους. Αὐτό καταφαίνεται ἀπό πλῆθος εὑρημάτων πού ἀνάγονται στήν πρό τῶν Ἀνδρίων ἐποχή καί πού μαρτυροῦν γιά τίς πυκνές ἐμπορικές σχέσεις τῶν Ἀργιλίων μέ ὅλα σχεδόν τά μέρη τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι βρέθηκαν π.χ. νομίσματα καί ἀγγεῖα πού προέρχονται ἀπό τήν Ἀθήνα, Θάσο, τήν Κόρινθο, τή Μίλητο κ.λ.π.
‘H θρακική αὐτή πολίχνη δέν ἦταν τόσο μικρή ὅσο φαίνεται σήμερα. Βεβαίως μικρή ἐν σχέσει μέ τίς μεγάλες πόλεις-κράτη τῆς Νοτίου Ἑλλάδος, ἀκόμη καί τῆς Χαλκιδικῆς (Ποτίδαια,Ὄλυνθος κ.λ.π.). Ἀπό ὑπολογισμούς πού ἔγιναν μέ βάση τή «φορολογία» της ὡς μέλους τῆς πρώτης (Α´) Ἀθηναϊκῆς συμμαχίας( 453-2 π.Χ.), συμπεραίνεται ὅτι ὁ πληθυσμός της κυμαίνονταν γύρω στίς 6.000 . Καί μέ τά σημερινά ἀκόμη δεδομένα εἶναι μιά ὑπολογίσιμη πολίχνη.Ὑπῆρξε πόλη-κράτος, ὅπως ὅλες οἱ ἀρχαῖες πόλεις. Μέ ἀγῶνες γιά τήν αὐτονομία καί ἀνεξαρτησία της, μέ νομισματοκοπεῖο, μέ συμμαχίες, ἀποσκιρτήσεις καί ἐπανόδους. Μέ διαφόρων μορφῶν σχέσεις μέ τίς διπλανές τό τε πόλεις π.χ. τό Βρομίσκο, στίς ἐκβολές τοῦ Ρηχίου ποταμοῦ καί τή Βρέα (τά ἀρχαῖα Βρασνά, κατά τόν καθηγητή Δ.Σαμσάρη), τή Μύρκινο καί ἄλλες, ἐσωτερικά. Ὑπῆρχε ἔντονη πολιτική δραστηριότητα στην Ἄργιλο, πού σημαίνει καί ἰσχυρή κοινωνική διαστρωμάτωση καί δραστηριότητες-ἀντιπαλότητες. Οἰκονομικά εὔρωστη, παρουσίασε γρήγορα τό φαινόμενο τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ, ὥστε νά μετοικίζει μέρος τῶν κατοίκων της. Σχετικά μέ τό θέμα αὐτό, τό δημογραφικό, πρέπει νά ποῦμε πώς ὁ πληθυσμός της μειώθηκε αἰσθητά, μέ τήν ἐγκατάσταση πολλῶν κατοίκων της στήν Ἀμφίπολη Ἰσχυρή πάντως-πρώτη στά ἀνατολικά τῆς Χαλκιδικῆς καί τοῦ Στρυμονικοῦ Κόλπου, ὥστε νά τόν ἐλέγχει.
‘H ὀνομασία Ἄργιλος εἶναι Θρακική. ‘H ἑτυμολόγησή της ἀμφίβολη.10
Ὁ ‘Hρακλείδης μᾶς πληροφορεῖ πώς ἡ πόλη ὀνομάστηκε Ἄργιλος ἀπό ἕναν ποντικό πού ἐμφανίστηκε κατά τή θεμελίωσή της καί πού στήν τότε θρακική γλῶσσα ὀνομάζονταν ἄργιλος, ὁ δέ Στέφανος Βυζάντιος  ἐπιμαρτυρεῖ.
‘H θέση της στίς ἐκβολές τοῦ Στρυμόνα, «Ἄργιλος Θράκης...ἡ πρός τῶ Στρυμόνι ποταμῶ πόλις»- ἦταν πολύ εὐνοϊκή γιά τήν ἀνάπτυξη τόσο τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας, ὅσο καί γιά τήν διαμετακομιστική ἐμπορική δραστηριότητα τῶν κατοίκων της. Μή ὑπαρχούσης ἀκόμη-καί γιά πολύ- τῆς Ἀμφιπόλεως, ἡ Ἄργιλος ἦταν τό μοναδικό ναυτικό-ἐμπορικό κέντρο τῆς περιοχῆς αὐτῆς. Δραστηριοποιεῖται ἔντονα στή μεγάλη περιοχή πού περιλαμβάνει, ὅπως εἴπαμε, τίς περιοχές τῆς Βισαλτίας, Μυγδονίας καί Ἠδωνίδος (ἀνατολικά). Εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ πόλη ἀναπτύχθηκε ἰδιαίτερα μετά τήν ἀποίκισή της...  
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ : http://istoriakerdilliaserres.blogspot.gr/ )

 ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΙΛΟΣ - ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ ΚΕΡΔΥΛΛΙΑ ΣΕΡΡΩΝ